رسانه سبزایرانیان: مردمی که جلوی گلوله می روند سرکوب شدنی نیستند

۱۳۸۹ اسفند ۱, یکشنبه

مردمی که جلوی گلوله می روند سرکوب شدنی نیستند

نوشته های شخصی فیدل کاسترو

وبسایت گرانما- 13 فوریه 2011- ترجمه ابراهیم بیگی
فقر و بیکاری، جوانان، میهن دوستان و مبارزان را تحت تاثیر قرار داده است. این مردم(مصر و دیگرکشورهائی که مردم در آنها بپا خاسته اند) چطور می توانند خودشان را با نرخ رو به افزایش قیمت غذا و مایحتاج اولیه ی انسانی وفق دهند؟ در این نقطه است که دیگر جای تعلل برای کسی باقی نمی ماند و مردم به خیابان ها می ریزند و بازگشت حقوق اساسی اقتصادی و مادی خودشان را طلب می کنند.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

تاریخ انتشار 7 ژوئیهٔ 2015

سلام به شما جوونای نسل آینده
شما که محو نمیشه از لباتون خنده
شما که نفس میکشید تو هوای آزادی
شما که زندگی تون عجینه با شادی
تو روزگار شما جون آدم ارزون نیست
کسی به جرم تفکر تو کنج زندون نیست
سزای بال پرنده گلوله بارون نیست
جنایت آسون نیست
روی سنگفرش خیابونتون
نمیشه ندائی دیگه غرق خون
کسی به اسم ولایت، بنام دین و خدا
نمیگه آی خلایق مباحه خون شما
خلاصه، عصر شما، عصر صلح پاینده س
زمان خوب رهائی، زمان آینده س
برای نسل شما خط فقر و خط بقا
فقط دو فصل عجیب از کتاب دیروزه
نه داغ و دار و شکنجه
نه تیغ و پنجهِ زور
نه بند و قفل و اسارت نه قیچی سانسور
نمیدونید چیه معنای کودک و کوچه
ندیده اید جوونی بگه بیا ای مرگ که زندگی پوچه
کسی نمیده خبر از فرار دخترها
کسی نمیگه بریدن پر کبوترها
تو روزگار شما هرکی هست خوشبخته
کسی نمیگه ای وای که زندگی سخته
خوشحالم
از اینکه حال شما خوبه شاد و خوشحالم
از اینکه خاک شما سبزه، آسمونتون آبی
از اینکه رنگ شباتون همیشه مهتابی
از اینکه بغض غریبی تو صداتون نیست
از اینکه حلقه اشکی تو نگاهتون نیست
من از تصور آزادی شما شادم
پر از امید و پر از شور و شوق میعادم
برای نسل شما ما گذشتگان هستیم
مسافرای قدیمی این جهان هستیم
میخوام بگم که بدونید، روزِ ما شب بود
همیشه جای قمر، حول و حوش عقرب بود
میخوام بگم که بدونید، واسه ما پرواز
یک حرف و واژه ممنوع بود از آغاز
روبوب خاطره هامون، خطوط خون پیداست
غمی که تو دلِ ماست، از نگاهمون پیداست
ولی میخوام که بدونید نسلِ ما امروز
هزار بار شکوفاتره از هر روز
ما از هجوم سپاه ستم نترسیدیم
بجاش ایستادیم، بجاش جنگیدیم
ما به زنجیرا عادت نکردیم تو شبِ نکبتِ ناامیدی
فکر یک خواب راحت نکردیم
ما فقط بی تفاوت ننشستیم
توی این بتکده، بت شکستیم
تو سکوتِ سیاهِ زمانه، وقتی ممنوعه شد هر ترانه
ما صدامونو آزاد کردیم، دردامونو فریاد کردیم
شب شد از عزمِ ما پاره پاره
کهکشون ساختیم از ستاره
ما به دلمردگی تن ندادیم
خاکمون رو به دشمن ندادیم
رد شدیم از نمیشه، نباید
از اگر، کاشکی یا که شاید
حرفِ ما از همون اول این بود
میتوان، میتوانیم و باید
ما همه میتوانیم و باید
آهای آدمای نسل آینده
خوشحالم، از اینکه حالِ شما خوبه شاد و خوشحالم
من از تصورِ آزادی شما شادم
پر از امید و پر از شور و شوق میعادم

رهبران جنبش سبزراآزادكنيد.

۱۳۸۹ اسفند ۱, یکشنبه

مردمی که جلوی گلوله می روند سرکوب شدنی نیستند

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر